Zaczęła się gra. Nie wiem, co to za gra. Jakaś mętna, nieznana, poniekąd dziecinna, ale niezwykle skomplikowana, bo żaden umysł nie jest w stanie pojąć jej w całości. Gramy. Początek idiotyczny, jak początek każdej gry. Powstał... w celu zabawy, bo jakże by innym?
I ciągniemy ten tasiemiec, wywlekamy taśmę z filmu, wleczemy po podłodze, okrążamy nią wiecznie te same przedmioty, plączemy i zataczamy krąg. Jeden, drugi, trzeci, dwa tysiące pięćsetny, mamy dość, kręgi toczymy dalej.
Gra bez zasad, gra bez stopera, barier czasowych.
Gra życia.
Bez wskazówek.
Więc co należy zrobić, by ani nie wygrać, ani nie przerwać, ani nie zremisować, ani nie poddać się, co oznaczałoby stchórzenie?
Każdy idiota napisałby 'umrzeć'. Coś w tym jest. Ale nikt o zdrowych zmysłach nie miałby na myśli samobójstwa, zwłaszcza ja i zwłaszcza w tak bzdurnym momencie.
To nie gra życia.
To jedna z tych banalnych, drobnych gierek i łamigłówek, z których składa się wielka, życiowa rosyjska ruletka rozgrywana na polu minowym...
GAME OVER.
Na szczęście...
niedziela, 24 lipca 2011
sobota, 23 lipca 2011
This is confession
dear confessors
12th of july
no regret, no feelings
cold and ready only for fun
still waiting for sweet courage
to tell you all the true
i lost my mind
when dirty fairy tale
kissed me goodbye...
when love is the worst sin
you know that desire is coming
love was my disease
lost between the war and peace
my heart crystalised by obsession
i'm damned and this is my confession
hi, my confessors
my lovely haters
you know, vanity and foolishnes
was my maps of life
they told me, I have to kill him
and go away
he coudn't destroy me
when love is the worst sin
you know that desire is coming
love was my disease
lost between the war and peace
my heart crystalised by obsession
i'm damned and this is my confession
...
this is my confession
my heartless infection
manifest of life
my paradise and hard drive
sin by sin
i'm disapearing
i can't be there
i'm going to deceive myself...
12th of july
no regret, no feelings
cold and ready only for fun
still waiting for sweet courage
to tell you all the true
i lost my mind
when dirty fairy tale
kissed me goodbye...
when love is the worst sin
you know that desire is coming
love was my disease
lost between the war and peace
my heart crystalised by obsession
i'm damned and this is my confession
hi, my confessors
my lovely haters
you know, vanity and foolishnes
was my maps of life
they told me, I have to kill him
and go away
he coudn't destroy me
when love is the worst sin
you know that desire is coming
love was my disease
lost between the war and peace
my heart crystalised by obsession
i'm damned and this is my confession
...
this is my confession
my heartless infection
manifest of life
my paradise and hard drive
sin by sin
i'm disapearing
i can't be there
i'm going to deceive myself...
wtorek, 19 lipca 2011
My mindfuck.
Moje życie w przeciągu niezwykle małej ilości czasu uległo kolosalnym zmianom.
W przypadku mojej chorej osoby duże zmiany wprowadziła kolejna drastyczna rekoloryzacja włosów.
Dobrze. Idealnie. Niemal tak, jak sobie wymarzyłam, ale... coś idzie nie po mojej myśli.
Mętlik. Taka mała "Moda na sukces". To nie tak miało być! Boję się myśleć, co zadzieje się w kolejne dni wakacji. Nie chcę w tym brać udziału. Niestety... chciałam swoją własną 'ciekawą' historię napisaną przez życie, to teraz mam. Ale nie tak! Nie przesadzajmy.Chcę być fair. Wobec każdego. Ale w tej 'sytuacji' będzie ciężko. Czuję się, jakby moje życie było nową generacją 'Skins'. To zabawne, ale tak właśnie jest. Pierdolone kilka lat wegetacji w skórze zaszytej gdzieś sieroty odbija mi się dzisiaj. Tylko nie chcę aż takiej jazdy, takiego zwrotu akcji. Nie chcę tego.
SKASOWAŁAM OSTATNIE LINIJKI POSTU DLA DOBRA SPOŁECZNEGO.
Było to zbyt dobitne.
Chcę, by ta 'gra' zakończyła się remisem.
Joy Division - Shadowplay
W przypadku mojej chorej osoby duże zmiany wprowadziła kolejna drastyczna rekoloryzacja włosów.
Dobrze. Idealnie. Niemal tak, jak sobie wymarzyłam, ale... coś idzie nie po mojej myśli.
Mętlik. Taka mała "Moda na sukces". To nie tak miało być! Boję się myśleć, co zadzieje się w kolejne dni wakacji. Nie chcę w tym brać udziału. Niestety... chciałam swoją własną 'ciekawą' historię napisaną przez życie, to teraz mam. Ale nie tak! Nie przesadzajmy.Chcę być fair. Wobec każdego. Ale w tej 'sytuacji' będzie ciężko. Czuję się, jakby moje życie było nową generacją 'Skins'. To zabawne, ale tak właśnie jest. Pierdolone kilka lat wegetacji w skórze zaszytej gdzieś sieroty odbija mi się dzisiaj. Tylko nie chcę aż takiej jazdy, takiego zwrotu akcji. Nie chcę tego.
SKASOWAŁAM OSTATNIE LINIJKI POSTU DLA DOBRA SPOŁECZNEGO.
Było to zbyt dobitne.
Chcę, by ta 'gra' zakończyła się remisem.
Joy Division - Shadowplay
środa, 13 lipca 2011
Goodnight, travel well
the unknown distance to the great beyond
stares back at my grieving frame
to cast my shadow by the holy sun
my spirit moans with a sacred pain
and it's quiet now
the universe is standing still
there's nothing I can say
there's nothing we can do now
Teraz tylko możemy w coś uwierzyć, lub to odrzucić.
Przyjąć, lub nie móc się z tym pogodzić.
I poczekać.
Nie pytajcie, na co. Sama nie wiem.
To tylko słowotok dla przyjęcia do siebie dramatu, który w gruncie rzeczy jest wpisany w życie.
Dlatego ja wolę uwierzyć w lepszy świat, niż ten na którym żyjemy.
Świat kolejny, w którym być może kiedyś wszyscy się spotkamy.
Nie ważne, jakie idee ktoś przyjmuje i w co decyduje się uwierzyć.
To pokrzepiające wiedzieć, że coś takiego jest.
I że koniec może oznaczać nowy początek...
Choć dla nas nadal jest końcem. Na który nie ma wytłumaczenia.
The Killers - Goodnight, travel well
piątek, 8 lipca 2011
The answer no to avoid death
The question asked in order
To save her life or take it
The answer no to avoid death
The answer yes would make it
Make it
To save her life or take it
The answer no to avoid death
The answer yes would make it
Make it
Rodzisz się. Umierasz. Rodzisz się. Umierasz.
Nie umiem się dziś wysłowić.
Będzie banalnie.
Banalny koniec czegoś, co całym swoim istnieniem było tak banalne, że aż żałosne zapoczątkował coś nowego. Światełko w tunelu i masz przed sobą nowe życie.
No dalej, zatracałaś się półtorej roku, więc coś teraz od życia się należy, nie sądzisz?
Sądzę. Raj.
Stygłam tyle czasu. Nie mogłam się ostudzić. Do momentu, gdy ktoś wylał na mnie kubeł zimnej wody mówiąc, że to, w czym tkwiłam ten cały czas było... nierealne, niemożliwe, nieistniejące. Moja mała schizofrenia. Omamy. Prawie wszystko idealnie wyimaginowane. Spijane w snach. Co noc to samo. Wdrażałam to w rzeczywistość. Już nie wiedziałam, kiedy moje serce biło mocnej: we śnie, czy może za dnia, tęskniąc za snem?
Cholerna wariatko, przecież nikt nie uwierzy...
Czasem mam wrażenie, że moja wyobraźnia i podświadomość są obszerniejsze od całego wszechświata. Wszechświat przy tym to pestka. Nic. Jest mały.
Kończymy grać.
Jak widać może to też wprowadzić w błąd, słodki błąd pieprzonej agonii.
Obudziłam się.
Wszystko jest idealne.
Ktoś przeciął nić niepowodzeń, ktoś zatarł ślady pomiędzy wyobraźnią a rzeczywistością, odzyskałam ciało, duszę, siebie.
Nie ma mgły przede mną, nic nie sieka mi serca na kawałki, to chyba życie. Prawdziwe. Zobaczyłam wszystko takim, jakim jest. A nie takim, jakim było w trakcie niekończącego się snu.
Sny.
Wszystkie potem miały miejsce na Ziemi, o ironio...
Prócz tych. Bo już nie chcę.
Flyleaf - Cassie
niedziela, 3 lipca 2011
Dar Króla Midasa.
Ona. Szła dość szybkim i zarazem pewnym krokiem nie zważając na otaczającą ją rzeczywistość – tak, jak zawsze. Żyła w świecie kompletnie odbiegającym od życiowych realiów, jednakże nikomu to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie. Świat kreowany jej wyobraźnią niemalże w każdym calu przekładał się na jej barwną egzystencję. Żyła w chmurach, snuła plany, zdradzała je swoim towarzyszom, którzy wyśmiewając pukali się w czoło, lecz po czasie niezmiernie dziwili się i niedowierzali, jakim cudem jej opowieści i koloryzowane bajki potrafiły za jakiś czas się ziścić. „To magia” - krzyczeli kolejni niedowiarkowie –„Jesteś nieziemska! Tyle w tobie entuzjazmu! Mówisz i masz, w dosłownym znaczeniu. Czy twój głos, myśli, pióra i zeszyty mają jakieś nadprzyrodzone właściwości? A może chadzasz po świecie z czarodziejską różdżką? Jesteś przykładem fenomenu, masz dar silniejszy, niż sam król Midas. Ty nie zamieniasz w złoto. Ty je czynisz z nicości! Potrafisz z kompletnej nędzy stworzyć maksymalne szczęście. Ale dość tych słów, mój zachwyt to jedynie marny, zbędny słowotok. Do rzeczy: JAK ty to robisz?”. Wyjęła słuchawki z uszu. Uśmiechnęła się. A nawet idiotycznie zaśmiała. I co z tego? Mogła. Mogła wszystko. Zdemaskowała się osobiście. Nie musiała już marnie kserować swojego charakteru w czarnobiałych barwach, z miliardem niedoskonałości i kompresji. Nie zamieniała już radości w powagę, co czyniło smutek, tylko po to, by nie wyróżniać się i schować głowę w piasek, lecz w rezultacie jedynie nieudolnie waliła nią w beton przyprawiając się o koszmarny ból i w głębi serca błagała o odrobinę uwagi krzycząc, by wreszcie ktoś na nią spojrzał mniej obojętnie, niż cała ta reszta gapiów. To było na nic. Czas, by nieudolny reżyser przestał kręcić ten warty sukcesu, genialny film o bezbłędnym scenariuszu i nieprzeciętnej obsadzie. Czas go było zwolnić. I ona uczyniła to już dawno. Postanowiła sama zająć się kręceniem niskobudżetowego filmiku i zapragnęła, by wreszcie ujrzał światło dzienne i przemienił się w światowy hit. Chciała udzielić odpowiedzi pytającemu, ale zapomniała, co chciała powiedzieć. Nie chciało jej się zbytnio zastanawiać. Wyciągnęła przed siebie ręce z zaciśniętymi dłońmi i rzekła:
- Wybór należy do ciebie.
Wskazał na prawą dłoń. Rozłożyła ją. Nie było w niej nic.
- To dla ciebie! – powiedziała szczerząc się do chłopaka. Ten podrapał się po głowie.
- Przecież tu nic nie ma.
- Niewątpliwie. Spokojnie, dostaniesz też to, co miałam w lewej dłoni.
Pokazała mu drugą rękę. Również była pusta. Chłopak nadal nie potrafił jej pojąć.
- Czy choć raz mogłabyś być poważna? – syknął na nią niezadowolony i podirytowany brakiem odpowiedzi na pytanie oraz dziwnym żartem, który wydał mu się pozbawiony sensu. Dziewczyna natomiast ze stoickim spokojem odrzekła:
- Ale ja jestem poważna.
- Jesteś? Nie udzieliłaś mi odpowiedzi na pytanie, które ci zadałem, ba, dodatkowo żartujesz ze mnie.
Zamiast wyrazić zmieszanie, uśmiechnęła się do niego.
- Ale mój drogi, to była odpowiedź na pytanie.
Zmarszczył czoło. Nie wierzył.
- Co niby było tą odpowiedzią? Nic, które otrzymałem?
- Owszem.
Spuścił głowę. Przepełnionym żalem głosem zaczął mówić:
- Nie pytałem o nic. Pytałem o wszystko. Czyli o to, co posiadasz ty. Taka jest prawda, że ty masz wszystko, a ja nic. I nawet nie chcesz się ze mną podzielić tą błahą dla ciebie rzeczą, tą wiedzą, tą… tajemnicą? Jak zwał tak zwał. Ba – zamiast dać mi mały, niemal niewidoczny ułamek twojego „wszystkiego”, powierzyłaś mi dwa razy nic i śmiejesz się, jakby nic złego nie miało miejsca.
Położyła mu rękę na ramieniu. Spojrzała w oczy. Nie tak jak zwykle. W spojrzeniu nie było również ni krzty litości, czego chłopak namiętnie się spodziewał, lecz było to przekonujące.
- Posłuchaj mnie. To, co postrzegane przez ciebie jest jako nic, dla mnie jest wszystkim. Dałam ci wszystko. Ty nie potrafisz w to uwierzyć, więc odruchowo zażądałeś kolejnego. W efekcie otrzymałeś… wszystko razy dwa. Dalej utwierdzony byłeś w przekonaniu, że nie dostałeś nic. Ogarnęła cię złość, żal i rozgoryczenie. Pustka. A to, jak postrzegasz świat, zależne jest tylko od ciebie. Nie potrafisz spojrzeć inaczej na nic, nawet jeśli posiądziesz je podwójnie, nie zauważysz tego i zapragniesz czegoś innego, wedle twych przekonań niezwykłego. Ale przecież ty nie potrafisz cieszyć się z niczego, więc nie ucieszy cię też wszystko. Dla ciebie wszystko, czy nic nie ma różnicy.
Zasłuchany wgapiał się w nią jak w obrazek. Ale tępo. Nie żył. Miał otwarty jedynie umysł. I słuch. I nie potrafił rozstrzygnąć, co jego towarzyszka miała na myśli. Ta po raz enty wyciągnęła przed siebie obie, puste dłonie i rozłożyła je mówiąc:
- To jest nic. Ciesz się, że je masz. Bo z niczego stworzone zostało coś. A z czegoś wszystko. Dlatego właśnie stałeś się posiadaczem wszystkiego. Masz nic. Niewielki krok, a uczynisz z niego coś. Teraz jedynie od ciebie zależy, czy pozostaniesz przy niczym, czy może zechcesz mieć wszystko. Bo możesz. Sekret tkwi tu. – wypowiadając te słowa dziewczyna dotknęła palcem jego czoła – Umysł. Tutaj masz te wszystkie czary, różdżki i dar króla Midasa. Daj się temu uwolnić. I podziękuj.
Jak w transie odrzekł:
- Dziękuję ci.
Nie, nie potrafił wyrazić zdziwienia. W innym wypadku czułby się jak zagubiony dzieciak, któremu ktoś banalnie tłumaczy krok po kroku rzeczy oczywiste, lecz nie teraz. Był w niesamowitym szoku. Słowa, które wychodziły z jej ust były czystą abstrakcją. W którą powoli pragnął uwierzyć.
- Nie mnie. Sobie. Podziękuj sobie. Od dziś możesz oddać się życiu bez obawy, że zostawi cię i wykorzysta. Oddaj się i czerp radość z rozkoszy. Oto istnieje wszystko. To już jest. U ciebie. Czekaj tylko, aż się wyłoni. To może nastąpić w każdej chwili.
On jedynie stał. I nadal wpatrywał się w nią tak, jakby objawił się mu sam Bóg, albo i nawet ktoś silniejszy. Wariatka, idealistka, niepoprawna optymistka, psychicznie chora osoba – tak właśnie mógłby ją nazwać. Ale nie tkwiłby w tym żaden sens. Bo teraz jej absurdalna ideologia zrobiła mu pranie mózgu.
- Jednak potrafisz być poważna. – powiedział, by wyrwać się z dzikiego transu. Zaśmiała się. Znów. Niemal ciągle się śmiała.
- Nie. Nie potrafię. Ale widzę, że ty posiadłeś też drugą część wszystkiego. Śmiejesz się!
Teraz on się zaśmiał. Lecz nic nie odpowiedział. Nie mógł. Doznał takiego przypływu emocji, że nie był w stanie wykrzesać z siebie ani słowa. Ogarnęła go pełna ekscytacja faktem, iż właśnie został posiadaczem wszystkiego. Ona za to miała minę, jakby czytała mu w myślach. I oto kolejny raz na jej twarzy zagościł uśmiech.
- Teraz ja pragnę się czemuś oddać. Mam ochotę na nieziemski seks i podniecenie.
On wytrzeszczył oczy nie w pełni świadomy jej słów, jednakże szybko je pojął widząc, jak dziewczyna zakłada słuchawki i odchodzi porwana przez falę chyba najwspanialszych w świecie dźwięków. Pojęcie szczęścia i podniecenia jest niepojęte. Kiedy wypełnione jest wszystkim…
________________
Opowiadanie mojego autorstwa, lekko autopsyjne.
Obecnie doprowadzam się do takiego stanu.
sobota, 2 lipca 2011
This is who I really am...
...and I don't know who am I.
Jestem tłem. Cholernym tłem. Tłem każdego wydarzenia. Tłem życia, nawet swojego. A ostatnio rzekłam, że wszyscy jesteśmy reżyserami swoich losów...bzdura. W danej chwili bzdura. Ciągle coś się dzieje, ja to rejestruję, biorę w tym udział, ale nie daje mi to pełnej satysfakcji. Co z tego, że tyle rzeczy ma miejsce, skoro żadna nie jest wyraźnie podpisana moim imieniem i nazwiskiem? Czasem występuję. Jako osoba trzecia. Koło zapasowe. Obserwator. Szczerze? Z moim charakterem w takiej sytuacji długo nie pociągnę. To mnie zabija. Nie potrafię być dopinką do kogoś, cieniem i doradcą. Chcę, by życie napisało też moją historię, w której to ja jestem na piedestale i to do mnie zwracają się inni. A nie ja za pośrednictwem kogoś, w pięćdziesięciu procentach odpychana i tak niezauważalna...
Życiowy wniosek? Czas wziąć sprawy w swoje ręce, obrysować się grubszą kreską i wyostrzyć kolory....
Aqualung - Good times gonna come
Jestem tłem. Cholernym tłem. Tłem każdego wydarzenia. Tłem życia, nawet swojego. A ostatnio rzekłam, że wszyscy jesteśmy reżyserami swoich losów...bzdura. W danej chwili bzdura. Ciągle coś się dzieje, ja to rejestruję, biorę w tym udział, ale nie daje mi to pełnej satysfakcji. Co z tego, że tyle rzeczy ma miejsce, skoro żadna nie jest wyraźnie podpisana moim imieniem i nazwiskiem? Czasem występuję. Jako osoba trzecia. Koło zapasowe. Obserwator. Szczerze? Z moim charakterem w takiej sytuacji długo nie pociągnę. To mnie zabija. Nie potrafię być dopinką do kogoś, cieniem i doradcą. Chcę, by życie napisało też moją historię, w której to ja jestem na piedestale i to do mnie zwracają się inni. A nie ja za pośrednictwem kogoś, w pięćdziesięciu procentach odpychana i tak niezauważalna...
Życiowy wniosek? Czas wziąć sprawy w swoje ręce, obrysować się grubszą kreską i wyostrzyć kolory....
Aqualung - Good times gonna come
Subskrybuj:
Posty (Atom)