poniedziałek, 30 kwietnia 2012

Die joker die.

Od wieków wiadomo, że głupi ma szczęście, ale obecnie chyba się tego nadużywa. Albo to los jest złośliwy? Tego nie wiem. W każdym razie chyba nie macie godności. Słowa, które mi nie przechodzą przez gardło wam wydają się takie banalne i z łatwością prześlizgują się przez krtań wypływając na zewnątrz, czym podbijacie świat. 
Wymiotujecie na kolorowo, róż, puder, cukier, brokat i słodycz. Ludzie to kochają, pseudoniekonwencjonalne robienie pod publikę.
W tym świecie nie ma miejsca na prawdę, sentymenty i jakiekolwiek emocje. Gramy. Pisałam to sto razy. Stan i pozycja zależy od tego, jakim jesteś aktorem. 
Od dziś wychodzę na scenę i na wstępie sypnę konfetti na siedzący w sali tłum szczerząc się do nich i infantylnie śmiejąc.
Inaczej nie załatwi się niektórych rzeczy.
Nie załatwisz nic inteligencją - załatwisz głupotą.
Plus zero ekshibicjonizmu emocjonalnego.
Ja nie mam przeszłości.
Urodziłam się dopiero teraz, istnieje dla mnie jedynie tryb 'now'.
I jestem z tego powodu najszczęśliwszą osobą na świecie, bo co ranek gdy się tylko budzę mam nową, czystą kartę i mogę grać kolejno nową rolę.
Z cyklu 'pokonać jokera'.
Let's play a game.


sobota, 28 kwietnia 2012

Utopia.

Cześć, jestem szczęśliwa.
Nie wiem, dlaczego, ale jestem. Mogę wymienić ponad sto powodów. I tak nie wiem, dlaczego. Mało logiczne, ale kto w tej chwili by się nad tym zastanawiał? Po co analizować, skoro można... cieszyć się dalej bez żadnych konsekwencji?
Dobrze jest, gdy wszystko jest zmyślone i jednocześnie dzieje się naprawdę.
Każdy by tak chciał, można pozazdrościć.

piątek, 13 kwietnia 2012

Sad but true

Dawno mnie tu nie było. Byłam gdzieś indziej, prałam sobie mózg. Piątek bez szkoły traci urok piątku. Trzynasty to pojęcie względne, nie wierzę w zabobony. Wierzę za to w to, że kiedyś przeładowałam broń. Bo teraz nie potrafię nawet wygłosić spójnego monologu, gubię się w słowach, mówię bez sensu, każde zdanie tyczy się innego wątku, jestem taka pusta w środku, wyprana z wrażliwości i tego, co kiedyś...
Co się ze mną stało? Nie ma wroga i nie ma przyjaciela. Za jednym i drugim tęsknię. Oni mnie dopingowali, nie ważne jak, ważne, że dzięki nim żyłam. Tak, nienawiść jest bardzo potrzebna, by normalnie funkcjonować. Proste, słodkie życie najwyraźniej działa na mnie jak płachta na byka. Jest puste, jak ja. 
Ostatnio - byleby przeżyć, byle jak. Idę przez życie tak ślepo, że każdy niewidomy zauważając coś takiego popukałby się w czoło. O niczym nie myślę. Czasem tylko wieczorami przysiadam gdzieś na łóżku i wtedy spada na mnie bomba skumulowanych gdzieś w podświadomości, niewyobrażalnie okropnych myśli. Spada na mnie to wszystko, co w sobie zabiłam. I krzyczy. Te krzyki mnie usypiają. Chyba w bólu.
Gdzie do cholery jesteś, moje sumienie? 
Zabrało mi duszę i uciekło z nią na koniec świata zostawiając mnie z niczym w środku, prócz czarnej dziury.
A jeśli czarna dziura jest przejściem do nowego wymiaru?
Czegoś nowego?
Oby...