wtorek, 25 września 2012

Finally x 2



Who are you? You don’t exist
This empty light still blinds me
I’m looking for him, nothing I see
That was only dream…

again and again and again and again (...)
po trzech latach Twój powrót i kończę piosenkę. do zobaczenia za chwilkę.
druga w nocy, romans z duchem. dobranoc.

niedziela, 2 września 2012

A drop in the ocean

Podła dla kochanych, podła dla znienawidzonych, teoretycznie bezbłędna, nieskazitelna, przeidealizowana, taka mała, zauroczona w sobie histeryczka, tupiąca nóżkami samolubna dziewczynka, przerysowana do granic wytrzymałości, nie ucząca się na błędach - wiecznie je popełniająca; wiecznie te same; niezmienne; taka infantylna, zmanierowana zarazem, polenizowałabym czy jestem człowiekiem, bo wyprano mnie z uczuć i od czasów nie sięgających mej pamięci właśnie taka się stałam. Momentami mam słodką ochotę podnieść jakiś ostry przedmiot i wbić go komuś w serduszko. Obraz tworzony w mojej głowie, jeden po drugim. 
To nie wyjście, to wyobraźnia.
Zmienię się. Choćby po to, żeby odzyskać uczucia. Odzyskać siebie. Chcę mówić 'kocham' czy 'dziękuję' bez oporu. Chcę wyzbyć się nadmiaru nienawiści. Nie chcę żyć w przekonaniu, że wszyscy ludzie są potworami. To ja nim jestem. Kreśląc czerwonym długopisem po ostatnich przyjaciołach, jacy mi zostali - tych prawdziwych, najważniejszych, którzy praktycznie są niczym rodzina.
Chcę Wam podziękować.
Za to, że byliście. Cały ten czas. Nie wiem, ile. Rok, dwa, pięć... cały calutki czas, gdy ja, królowa dramatu wszczynałam sceny, deptałam po was i mieszałam z błotem za to, że chcieliście przemówić mi do rozsądku i wzbudzić we mnie człowieczeństwo, które jednak jest. Wiedzieliście o nim. Gdy sama się spisałam na straty. Gdy wszyscy spisali. Dostrzegliście, że mam coś w środku. Że pod skorupą mieszanych eksplodujących emocji było coś więcej, niż tylko resztki poturbowanego pancerza.
Mogę być dobra. Bardzo tylko tego nie chciałam. Bardzo chciałam wyłączyć swoje uczucia, by nic nie widzieć i nie odczuwać. W rezultacie stałam się tak pusta, że aż mnie to bolało. Bardziej, niż jakakolwiek strata. Strata siebie jest najboleśniejsza. Zwłaszcza dla takiej egoistki, jak ja.  Jestem egoistką, wszyscy jesteśmy egoistami, tak. Ktoś mi to kiedyś powiedział. Ktoś, o kim powinnam jedynie zapomnieć, a nie rozpamiętywać, mimo faktu że nic szczególnego nie wniósł do mojego życia. Takie osoby najbardziej pamiętam. Najczęściej o nich mówię. Zamiast przyznać się śmiało do tego, że wypływają z moich ust w postaci obelg, bo mnie zraniły - milczę, z obelgami między wierszami. 
Powinnam skoncentrować się na Was. Nie na nich. Koncentracja na nienawiści jest błędna. To jest wytłumaczenie, dlaczego jestem sama i zapewne jeszcze długo pozostanę. Ranię wszystko, co się rusza tudzież jestem niemiłosiernie głupia. Skrajności zabijają. Tak, to one robią z ludzi potwory.
Przede mną długa droga. Droga do mojego wnętrza. Czyli coś, czego dawno nie było. Powodzenia, V.