środa, 10 grudnia 2014
Clear
Chętnie pisałabym pamiętnik, ale już nie umiem. Mam jakąś słabość do ładnych, minimalistycznych zeszytów, ale nigdy mi to nie wychodzi. Nie umiem. Jestem chaotyczna, gubię się w słowach, moje zapiski nie są ładne.
A ostatecznie załamuję się tymi chorymi, starymi wpisami i mam ochotę je spalić i o nich zapomnieć.
Boję się z nim spotkać. Wymiguję już drugi tydzień. Kończą mi się wymówki, ale po prostu się boję. Bo nie wiem, co będzie, nie wiem, czego się spodziewać. Nic nie wiem.
Muszę coś z tym zrobić, ale to odwlekam. Cały czas.
Czuję mętlik w głowie, pech się kończy, ale to coś zostaje. Coś, czego nie umiem określić. Nie chcę, boję się, nie wiem. Pomocy. Naprawdę.
Tylko piszę i piszę, odcinam się, ograniczam.
Coś tu jest nie tak, ale nie wiem, co.
Chciałabym tego uniknąć.
Spotkać się.
Może raz, może kilka.
Wtedy będę wiedziała, na czym stoję.
W końcu to stwierdzę.
I powiem.
Ale wolę dalej uciekać.
Myślami i ciałem.
wtorek, 2 grudnia 2014
Greetings
Pozdrawiam wszystkich, którzy wiedzą, kim jestem. Tak bardzo się mylą, tyle nie wiedzą, tak chętnie popchnęliby mnie w tym momencie, odeszli i nigdy nie wrócili.
Wykreowałam zaprzeczenie siebie i jestem z tego dumna.
Nie chcę, by kiedykolwiek ktokolwiek zrobił mi krzywdę.
I śmiał się w twarz.
Chyba nikt tego nie chce, prawda?
Czasem lepiej siedzieć cicho i być twardym. Czasem lepiej zapomnieć o swojej słabej i nędznej naturze i oddać się wreszcie temu, na co całe życie miało się ochotę, ale najzwyczajniej w świecie się tego nie robiło. Bo strach, bo ludzie, bo to niemoralne, złe, nie takie, jak być powinno wedle cnotliwego, nudnego życia, które każdy podawał za przykład nędzy i żałości.
Daję na tym blogu upust swojej najgorszej naturze, tej skrywanej głęboko i ostatnio wypuszczanej na wolność wyjątkowo często. To też jest część mnie. Kto wie, czy nie ma nade mną większej przewagi? A może byłam taka zawsze, tylko umiejętnie to ukrywałam pod przykrywką buntu czy niekończącego się uśmiechu - tu już zależało od okresu w życiu i mojego wieku.
Co to jest moralność?
Czy jest to dawanie się omamić każdemu napotkanemu na swojej drodze, płacz po nocach i obwinianie siebie? Tak, wedle niektórych to jest moralność. Czekanie na cud i grom z jasnego nieba, świętowanie bycia gorszym, pokora i wszystkie inne paskudztwa, którymi tak teraz się brzydzę, zatytułowane jednym, wielkim nagłówkiem: 'PESYMIZM'.
Moralność to też robienie wszystkiego, czego chcą inni. Nie wychylanie się i dążenie do tego, by Tobie było w życiu gorzej, a każdy inny mógłby budować sobie na Twoim marnym żywocie swoje ego.
Więc jeśli pod słowem 'niemoralność' kryje się optymizm i szczęście - jestem wysoce niemoralna i nie chcę tego zmieniać.
Wykreowałam zaprzeczenie siebie i jestem z tego dumna.
Nie chcę, by kiedykolwiek ktokolwiek zrobił mi krzywdę.
I śmiał się w twarz.
Chyba nikt tego nie chce, prawda?
Czasem lepiej siedzieć cicho i być twardym. Czasem lepiej zapomnieć o swojej słabej i nędznej naturze i oddać się wreszcie temu, na co całe życie miało się ochotę, ale najzwyczajniej w świecie się tego nie robiło. Bo strach, bo ludzie, bo to niemoralne, złe, nie takie, jak być powinno wedle cnotliwego, nudnego życia, które każdy podawał za przykład nędzy i żałości.
Daję na tym blogu upust swojej najgorszej naturze, tej skrywanej głęboko i ostatnio wypuszczanej na wolność wyjątkowo często. To też jest część mnie. Kto wie, czy nie ma nade mną większej przewagi? A może byłam taka zawsze, tylko umiejętnie to ukrywałam pod przykrywką buntu czy niekończącego się uśmiechu - tu już zależało od okresu w życiu i mojego wieku.
Co to jest moralność?
Czy jest to dawanie się omamić każdemu napotkanemu na swojej drodze, płacz po nocach i obwinianie siebie? Tak, wedle niektórych to jest moralność. Czekanie na cud i grom z jasnego nieba, świętowanie bycia gorszym, pokora i wszystkie inne paskudztwa, którymi tak teraz się brzydzę, zatytułowane jednym, wielkim nagłówkiem: 'PESYMIZM'.
Moralność to też robienie wszystkiego, czego chcą inni. Nie wychylanie się i dążenie do tego, by Tobie było w życiu gorzej, a każdy inny mógłby budować sobie na Twoim marnym żywocie swoje ego.
Więc jeśli pod słowem 'niemoralność' kryje się optymizm i szczęście - jestem wysoce niemoralna i nie chcę tego zmieniać.
poniedziałek, 1 grudnia 2014
untitled.
Powinnam już dawno spać. Jest po trzeciej, a ja bez skrupułów brnę w coś, co powinnam zakończyć razem ze zwróconym ostatnio alkoholem. Po co mi to? Nic nie obiecuję, ale daję sygnały. Mocne i trwałe, takie, które odciskają gdzieś piętno. Tym razem nie u mnie. Powinnam przestać. Uspokoić się. Mało Ci kokieterii, idiotko? To, co teraz robisz nie jest zabawne nawet w najmniejszym stopniu. W jakim celu ciągniesz to dalej? Przecież jesteś przekonana, że nic z tego nie będzie. Chcesz zemsty, tak? Zemsty za dziesięć tysięcy nieudanych znajomości, za ludzi bez serca i skrupułów. Teraz Ty chcesz być na ich miejscu. Ale w jakim celu? Po co kogoś ranisz, jeszcze w dodatku tak oscentacyjnie? Odpuść, przeczekaj, daj sobie czas. Kiedyś ktoś się znajdzie. Ktoś, z kim będziesz mogła prowadzić takie rozmowy na poważnie. Rozmowy, które w coś się przerodzą, nie będą jedynie suchym tekstem pisanym dla zabawy.
W jakim celu ja to robię? Leżę w tym zimnym pokoju, jest już 1 dzień mojego ulubionego miesiąca, a razem z nim pojawia się zima, czuję to. Termometr pokazuje całe minus sześć stopni. Temperatura tak samo zimna jak moje serce w danej chwili, które przecież było takie miękkie i ciepłe, takie wrażliwe i nigdy nie chciało nikogo skrzywdzić. Teraz nic nie czuje. Oprócz radości i egoizmu. Tego, że wiem co do mnie należy. Chcę zrobić tak wiele. I wiem, że mimo późnej godziny jutro rano wstanę i zacznę dzień z uśmiechem na ustach, chcąc załatwić jeszcze parę spraw. Czuję to. I nie chce mieć tej świadomości, że ktoś teraz na mnie czeka. I chciałby moje skromne szczęście dzielić ze mną w pełni przekonany, że ja tez tego chcę. Życie w błędzie, takie samo, jakie miałam ja. Muszę to urwać, już jutro przestanę. Obiecuję sobie. Mam ważniejsze sprawy na głowie. Nie muszę wykorzystywać niczyjej aprobaty. To jest chore i nienormalne. To przede wszystkim nie ja. I nie ma również sensu się tym przejmować.
W jakim celu ja to robię? Leżę w tym zimnym pokoju, jest już 1 dzień mojego ulubionego miesiąca, a razem z nim pojawia się zima, czuję to. Termometr pokazuje całe minus sześć stopni. Temperatura tak samo zimna jak moje serce w danej chwili, które przecież było takie miękkie i ciepłe, takie wrażliwe i nigdy nie chciało nikogo skrzywdzić. Teraz nic nie czuje. Oprócz radości i egoizmu. Tego, że wiem co do mnie należy. Chcę zrobić tak wiele. I wiem, że mimo późnej godziny jutro rano wstanę i zacznę dzień z uśmiechem na ustach, chcąc załatwić jeszcze parę spraw. Czuję to. I nie chce mieć tej świadomości, że ktoś teraz na mnie czeka. I chciałby moje skromne szczęście dzielić ze mną w pełni przekonany, że ja tez tego chcę. Życie w błędzie, takie samo, jakie miałam ja. Muszę to urwać, już jutro przestanę. Obiecuję sobie. Mam ważniejsze sprawy na głowie. Nie muszę wykorzystywać niczyjej aprobaty. To jest chore i nienormalne. To przede wszystkim nie ja. I nie ma również sensu się tym przejmować.
niedziela, 30 listopada 2014
Bel Air
Nie pisałam 2 lata. Ponad. A czasem chyba trzeba się wygadać. W miejscu, w którym nikt nie ma pojęcia, kim jesteś i nikogo to nie interesuje. Nikt też nie będzie Cię oceniał, bo Twoje błędy są tylko Twoje. A ja ostatnio popełniam ich za dużo.
Jest idealnie. Naprawdę. Jestem optymistycznie nastawiona do wszystkiego i mogę pochwalić się naprawdę przyzwoitym życiem. Ale nic nie jest do końca perfekcyjne i tutaj będę prać brudy.
Ilu ich się ostatnio przewinęło. Jak nigdy. Robię rzeczy, których w życiu bym nie zrobiła, a przynajmniej tak mówiłam. Momentami siebie nie poznaję. Nikogo nie kochałam, do nikogo nic nie czułam. Na to jeszcze przyjdzie czas i strzeli w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Ale nie o to chodzi. 'Samotność' zmusiła mnie do udowadniania sobie czegoś. Każda próba wygląda inaczej i kończy się rozczarowaniem. Nie wiem, z czego to wynika. Przecież każdy chce być kochany, doceniany. Każdy.
Ja jestem jednorazowo. Nie, brzmi to bardzo źle. Nic nie robię, nic złego. Podobno. Cała ta litania loretańska brzmi, jakbym z każdym nowo poznanym facetem uprawiała seks. Nic bardziej mylnego, to nie tak, to się nie zdarza, choć czasem mam wrażenie, że każdy incydent będzie odważniejszy.
Po prostu szukam uczucia. Bliskości, ciepła drugiej osoby. Nawet, jeśli jest kompletnie beznadziejna, jeśli wiem, że nic z tego nie będzie. Wmawiam sobie, że jednak da radę. Ale na wmawianiu się kończy, bo do niczego się nie zmuszę.
Było dużo płaczu, kiedy sztuczni ludzie kruszyli moje sztuczne uczucia. I był sztuczny okres lamentu i wegetacji, wszystko było sztuczne, bo chciałam poczuć nawet ten 'ból po rozstaniu'. Który w rezultacie trwał góra tydzień. Bo nie można przeżywać osób, których się prawie nie znało. Zwłaszcza z moim optymizmem i masą zajęć na co dzień. Mam zbyt dużo do roboty, by wymyślać.
Z dnia na dzień coraz mniej potrzebuję tej bliskości. Wszystko było fajnie, gdy przeżywałam ten sztuczny ból po każdym, naturalnym końcu krótkiej znajomości bez celu - bo od początku było wiadome to, że się nie dogadamy. Ani nie było jakiegoś wielkiego pociągu, ekscytacji i tak dalej. Nic, poza chęcią bycia z kimś. Nie z nim. Z nikim konkretnym. Tylko z kimś. Z kimkolwiek.
Bawi mnie też to, że lubię kokieteryjne, głupawe zabawy. Niektórych 'trzymam' tylko dlatego, że wiem, że w każdej chwili mogę się odezwać i usłyszeć miłe słowo. To budujące.
Problem pojawia się, kiedy druga strona chce czegoś więcej. A ja nie. Nigdy nie chciałam nikogo ranić i z tego względu czuję się podle. Wiem, że przeczę sama sobie. Ostatnio jestem straszną hipokrytką, ale nie potrafię nad tym zapanować. Egoizm wziął górę, emocje i uczucia odpłynęły razem ze łzami. Owszem, chcę być dobrą osobą. I nie sprawiać problemów. Przestać się kłócić, zrzędzić, marudzić, powtarzać i czepiać. Ale podświadomie krzywdzę. Głupotami, które zdarza mi się robić.
Bo lubię usłyszeć miłe słowo. Lubię to, gdy ktoś lubi mnie. A tym bardziej coś czuje.
Wszystkie te czyny i gesty powinny wychodzić od jednej osoby, powinny być prawdziwe. Nie ma tej osoby. Jest kilku, a to, co się dzieje to tylko złudzenia i gra. Nawet, jeśli jesteśmy szczerzy - nie jest to poważne. Bo tak nie wygląda żadna zdrowa relacja.
W takim razie kiedy nadejdzie ta zdrowa relacja?
Mogę z ręką na sercu przyznać, że aktualnie jej nie potrzebuję. Wręcz się boję. I coraz bardziej męczą mnie te gry i nie mam na nie ochoty. Coraz więcej wieczorów spędzam sama w domu. I nie są to smutne, samotne wieczory polegające na płaczu i wmawianiu sobie, że tu i teraz chciałabym kogoś przytulić, porozmawiać, albo nie, nie rozmawiać, tylko leżeć i milczeć, ale nie samej, z kimś. Teraz moje wieczory są nieco bardziej produktywne. Robię coś dla siebie, coraz częściej. I chcę być we wszystkim coraz bardziej perfekcyjna.
Owszem, fajnie byłoby się tym z kimś podzielić.
Ale często ten ktoś Ci to odbiera. Wtedy pojawia się problem.
Dlatego chyba wolę te płytkie relacje. Nie angażujące, jedynie pochlebiające. Bo coraz mniej mnie przejmują. Uczę się nie przejmować i nie angażować za szybko. I uważać.
https://www.youtube.com/watch?v=rEkN5Lk0pcw
Jest idealnie. Naprawdę. Jestem optymistycznie nastawiona do wszystkiego i mogę pochwalić się naprawdę przyzwoitym życiem. Ale nic nie jest do końca perfekcyjne i tutaj będę prać brudy.
Ilu ich się ostatnio przewinęło. Jak nigdy. Robię rzeczy, których w życiu bym nie zrobiła, a przynajmniej tak mówiłam. Momentami siebie nie poznaję. Nikogo nie kochałam, do nikogo nic nie czułam. Na to jeszcze przyjdzie czas i strzeli w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Ale nie o to chodzi. 'Samotność' zmusiła mnie do udowadniania sobie czegoś. Każda próba wygląda inaczej i kończy się rozczarowaniem. Nie wiem, z czego to wynika. Przecież każdy chce być kochany, doceniany. Każdy.
Ja jestem jednorazowo. Nie, brzmi to bardzo źle. Nic nie robię, nic złego. Podobno. Cała ta litania loretańska brzmi, jakbym z każdym nowo poznanym facetem uprawiała seks. Nic bardziej mylnego, to nie tak, to się nie zdarza, choć czasem mam wrażenie, że każdy incydent będzie odważniejszy.
Po prostu szukam uczucia. Bliskości, ciepła drugiej osoby. Nawet, jeśli jest kompletnie beznadziejna, jeśli wiem, że nic z tego nie będzie. Wmawiam sobie, że jednak da radę. Ale na wmawianiu się kończy, bo do niczego się nie zmuszę.
Było dużo płaczu, kiedy sztuczni ludzie kruszyli moje sztuczne uczucia. I był sztuczny okres lamentu i wegetacji, wszystko było sztuczne, bo chciałam poczuć nawet ten 'ból po rozstaniu'. Który w rezultacie trwał góra tydzień. Bo nie można przeżywać osób, których się prawie nie znało. Zwłaszcza z moim optymizmem i masą zajęć na co dzień. Mam zbyt dużo do roboty, by wymyślać.
Z dnia na dzień coraz mniej potrzebuję tej bliskości. Wszystko było fajnie, gdy przeżywałam ten sztuczny ból po każdym, naturalnym końcu krótkiej znajomości bez celu - bo od początku było wiadome to, że się nie dogadamy. Ani nie było jakiegoś wielkiego pociągu, ekscytacji i tak dalej. Nic, poza chęcią bycia z kimś. Nie z nim. Z nikim konkretnym. Tylko z kimś. Z kimkolwiek.
Bawi mnie też to, że lubię kokieteryjne, głupawe zabawy. Niektórych 'trzymam' tylko dlatego, że wiem, że w każdej chwili mogę się odezwać i usłyszeć miłe słowo. To budujące.
Problem pojawia się, kiedy druga strona chce czegoś więcej. A ja nie. Nigdy nie chciałam nikogo ranić i z tego względu czuję się podle. Wiem, że przeczę sama sobie. Ostatnio jestem straszną hipokrytką, ale nie potrafię nad tym zapanować. Egoizm wziął górę, emocje i uczucia odpłynęły razem ze łzami. Owszem, chcę być dobrą osobą. I nie sprawiać problemów. Przestać się kłócić, zrzędzić, marudzić, powtarzać i czepiać. Ale podświadomie krzywdzę. Głupotami, które zdarza mi się robić.
Bo lubię usłyszeć miłe słowo. Lubię to, gdy ktoś lubi mnie. A tym bardziej coś czuje.
Wszystkie te czyny i gesty powinny wychodzić od jednej osoby, powinny być prawdziwe. Nie ma tej osoby. Jest kilku, a to, co się dzieje to tylko złudzenia i gra. Nawet, jeśli jesteśmy szczerzy - nie jest to poważne. Bo tak nie wygląda żadna zdrowa relacja.
W takim razie kiedy nadejdzie ta zdrowa relacja?
Mogę z ręką na sercu przyznać, że aktualnie jej nie potrzebuję. Wręcz się boję. I coraz bardziej męczą mnie te gry i nie mam na nie ochoty. Coraz więcej wieczorów spędzam sama w domu. I nie są to smutne, samotne wieczory polegające na płaczu i wmawianiu sobie, że tu i teraz chciałabym kogoś przytulić, porozmawiać, albo nie, nie rozmawiać, tylko leżeć i milczeć, ale nie samej, z kimś. Teraz moje wieczory są nieco bardziej produktywne. Robię coś dla siebie, coraz częściej. I chcę być we wszystkim coraz bardziej perfekcyjna.
Owszem, fajnie byłoby się tym z kimś podzielić.
Ale często ten ktoś Ci to odbiera. Wtedy pojawia się problem.
Dlatego chyba wolę te płytkie relacje. Nie angażujące, jedynie pochlebiające. Bo coraz mniej mnie przejmują. Uczę się nie przejmować i nie angażować za szybko. I uważać.
https://www.youtube.com/watch?v=rEkN5Lk0pcw
Subskrybuj:
Posty (Atom)

