wtorek, 14 czerwca 2011

Odpokutowanie.

Głupota. Głupota. I raz jeszcze głupota.
Innym słowem nie da się określić tego, co zrobiłam.
Ciągnęłam za sobą ogon niepowodzeń zamiatając małe kłamstewka i drobne porażki pod stary dywan, spod którego prędzej czy później wypełzły i wlokły się za mną podle zaznaczając ślady kolorem czarnym.
Głupota!
Za pół roku wybije 18.
To do czegoś zobowiązuje. Mimo, że dorosłość jest tylko teoretyczna. Praktycznie jej nie ma. Jednakże tu ukazałam chore objawy dziecinnego i pozbawionego sensu toku myślenia. Ukazywałam je kilka miesięcy. Myśląc jak naiwne dziecko, że nikt się nie zorientuje. Dziecko... w dziecięcym światopoglądzie ideologia jest sensowniejsza. Niepoprawny optymizm, banalne, łopatologiczne myślenie, świat widziany w kolorach tęczy. Tu tego nie było. Tu była naiwność. Jedynie. Wywołująca... głupotę.
Szkoda, że napisałam dla tamtych dni tak marny scenariusz. A przecież mogło być lepiej. Bo sami jesteśmy reżyserami, scenarzystami i w dodatku aktorami w swoim życiu.

Jednak cieszę się, że przez ciężkie, czarne, deszczowe chmury przebijają się promyki słońca, wolnego od sterty głazów i czasu, który zabija.

0 komentarze:

Prześlij komentarz