Grubo ponad rok temu popełniłam największy błąd, jaki człowiek może popełnić.
Dzień dobry, mamy 8 czerwca 2011. Ale ten czas leci...
Czas leczy rany? Nie sądzę. Czas nie istnieje. Jest jedynie złudzeniem.
Od dłuższego czasu wbijałam sobie do głowy, że jest dobrze.
Nie jest.
Jest tak samo. Chcę uciec. Ale nie mogę.
Zatraciłam się w czymś, co nigdy nie będzie miało miejsca. Wymyśliłam historię. Nikt mi niczego nie obiecywał. Ale ja sobie obiecałam. Na marne.
Nigdy w życiu niczego nie żałowałam.
Staram się szukać w każdej porażce i złych sytuacjach pozytywu.
Niestety to działa tylko negatywnie. I żałuję jak niczego innego.
Choć nie powinnam, bo nie potrafię i nie potrafiłam nad tym zapanować.
Samo się stało.
Dlatego w tej kwestii czuję się jak marionetka w rękach Boga.
Tylko na co to? Po cholerę? Każdy ruch boli bardziej. Nie fizycznie. Mentalnie.
Mogę się tylko pocieszyć, że to jedna jedyna taka rzecz w moim życiu. Nie oszukujmy się, ale od dłuższego czasu we wszystkim innym całkiem mi się wiedzie. Żyję. Staram się odrodzić. Choć nie powiem, że jest idealnie. Bo coś nie pozwala mi funkcjonować. Z masą ludzi koło siebie czuję się samotna. Jakoś daję radę. Ale niestety tej jednej rzeczy nie jestem w stanie się pozbyć.
To kamień na sercu. Który rozgniata mi je powoli, powoli, powoli... żeby brakowało mu powietrza. Dusiło się. Wykrwawiało. Powoli. Od ponad roku. A być tak nie powinno według wszystkich bajek i bredni opowiadanych przez kogo popadnie...
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
0 komentarze:
Prześlij komentarz